| TAMARA HOEKWATER – zang | |
|
|
|
|
Op gevoel Beroemd willen zijn. Het heeft er altijd ingezeten bij Tamara Hoekwater. Aandacht, schijnwerpers, respect, erkenning. Beroemd worden als zangeres, dat zou pas een leven zijn! Dacht ze, toen ze met platen meezong voor de spiegel aan de muur van haar slaapkamer. En die muur, en die muur was in haar fantasie het publiek, massaal en uitzinnig. Tamara Hoekwater, de helft van het deel van de band dat bij Volumia! consequent met ‘de dames’ wordt aangeduid. Ze is, net als Axel overigens, geboren in de Vroedvrouwenschool in Heerlen. Toen ze twaalf was, scheidden haar ouders. ‘Ik heb het daar heel erg moeilijk mee gehad. Toen ik zestien was, kwam ik erachter dat ik nog een halfzus had.’ Na de scheiding van haar ouders ging ze bij haar moeder wonen. ‘Mijn moeder is een heel mooie vrouw. Ze is ook heel jong, ze kreeg mij al op haar achttiende. Maar we lagen elkaar niet zo goed, waardoor ik op mijn zeventiende weer bij mijn vader ben gaan wonen. En dat ging eigenlijk ook niet zo best. Zijn opvoeding ging gepaard met het nodige machtsvertoon. Erg gelukkig was ik niet, bovendien verhuisden we om de haverklap. Ik denk dat je mijn jeugd wel als ‘zwaar’ kunt betitelen. Ik heb toen heel vaak gedacht: nog een jaar, dan ben ik achttien en doe ik wat ikzelf wil. Ik kan me de avond voor mijn achttiende verjaardag nog heel goed herinneren. Ik zat letterlijk af te tellen. Vijf-vier-drie-twee-één: achttien!’ Nog geen twee maanden later woonde Tamara inderdaad op zichzelf. Op kamers in Heerlen. ‘Ik heb me echt uitgeleefd in het begin: vaak stappen, veel vrienden maken, nooit voor twee uur `s nachts thuis. Op school ging het daardoor niet zo best. Maar dat maakte me niet uit, want al die sociale contacten hebben me veel goed gedaan. Ik had daarvoor nooit een echte vriendenclub gehad.’ Die school, dat was om te beginnen de administratieve richting van de meao. Een vierjarige opleiding. De eerste klas deed ze een keer over, maar dan in de secretariële richting. Daarmee had ze geen jaar verloren, want die tweede opleiding duurt maar drie jaar. Daarna ging ze in het tweede jaar toch maar de commerciële kant op. Om uiteindelijk toch maar de korte, één-jarige variant te doen en vervolgens te kiezen voor het conservatorium in Maastricht en dat, geheel in Volumiaanse traditie, niet af te maken. Maar de muziek was in elk geval weer terug op het eerste plan, waar ze door het uitgaansgeweld een tijd van was gedreven. Echt zingen, dus niet voor een spiegel, daarmee begon Tamara op haar zestiende. ‘Mijn middelbare school, het Bernardinus-college, bestond 75 jaar. Er was een grote revue en daar heb ik een duet met mijn toenmalige vriendje gezongen. Bij hem thuis oefenden we op de piano. Toen we het speelden, kregen we een daverend applaus. Het gevoel alsof we het helemaal gemaakt hadden. Ik wist: hier wil ik mee verder gaan.’ Dat deed ze onder meer in de Heerlense discotheek Peppermill, ondersteund door een DAT-je met muziek. De reacties waren goed. Voor haar conservatorium-periode zong ze in haar eerste echt band: Marilyn Monroe, die volgens Tamara ‘een soort Blondie-achtige new wave-punk’ speelde. Daartoe werd ze letterlijk van een muurtje geplukt. ‘De bassist van de band kwam naar me toe en zei: “Ik heb gehoord dat jij zingt.” Hij had een bandje, maar dat had sinds kort geen zangeressen meer.’ Zingen in een bandje! Nog steeds Tamara`s droom, al was het op dat moment ergens ver in haar achterhoofd. En al had ze zo haar twijfels, ze ging toch naar een repetitie, waar ze Birgit ontmoette. ‘Met zijn tweeën tussen allemaal types die veel ouder waren en al lang in het vak zaten.’ Beroemd is een groot woord, maar inmiddels is ze in ieder geval zangeres van de bekende band Volumia! En toch is Tamara van alle bandleden misschien wel degene die het minst tevreden is met de manier waarop de band zich heeft ontwikkeld. Of beter gezegd: waarop de verhoudingen binnen de band zich ontwikkelen, nu Xander zich als liedjes- en tekstschrijver, als mede-producer en als het gezicht van de band ontpopt tot onbetwiste hoofdrolspeler, met als consequentie dat de rol van onder andere Tamara kleiner is geworden. Het verlangen naar die situatie typeert Tamara, zeggen de anderen. Robin: ‘Tamara is een echt gevoelsmens. Als ik wat loop te klooien met meiden terwijl ik op dat moment een relatie heb, is zij de eerste die roept: “Jij snapt niks van het leven.”’ Ze is een beetje een eenling, zegt ze zelf. ‘Ik heb niet veel en vaak gezelschap nodig. Wel heel veel privacy.’ En erkenning. Een gevolg van en gebrek aan zelfvertrouwen, zeggen haar mede-bandleden. Eric: ‘Ik vind dat Tamara maar één slechte eigenschap heeft. En dat is dat ze zich te veel aantrekt van wat anderen van haar vinden.’ Ook geen eigenschap trouwens die veel rust garandeert in dat beoogde leven in de schijnwerpers. Tamara: ‘Het merkwaardige is dat vooral vroeger veel mensen me arrogant vonden, terwijl ik alleen zeker wilde overkomen. Ik ben wel zo iemand van wie mensen na een tijdje zeggen: je bent leuker dan ik dacht. Ik kan me voorstellen dat mensen geen hoogte van me krijgen.’ Tamara ziet haar ideaalbeeld van de negen bandleden, tegelijk voortgestuwd in de vaart der volkeren, langzaam vervagen. Schuldbewust: ‘Het is ook mijn eigen schuld. Ik had me meer met de band moeten bemoeien. Ik vond het allemaal best, heb het veel te veel laten gebeuren.’ Dus doemt is haar hoofd die solo-carrière aan de horizon weer op. Verlicht door haar grote idool: Tina Turner. Die het volgens Tamara allemaal heeft. De soul, de strot, de uitstraling. ‘En de kracht. Om uit elk dal te klimmen. Dat bewonder ik enorm aan haar. Ik heb zelf ook de wil en de overtuiging om hier niet alleen te zijn, maar ook te blijven. Maar ik weet ook dat ik de enige ben die dat kan realiseren. En dat zal ik dus ook moeten doen.’ Tamara: Boeken vol, films I t/m …? p.s. Volumia! moest je niet horen, maar zien…. Liefs Tamara |
|
Volumia!
De officiele website
Tamara Hoekwater |
